Eemlandtrein stormt naar vijfde plaats in ploegentijdrit.

(zaterdag 11 juni 2011)

Zaterdagavond 11 juni stond de ploegentijdrit in het kader van de clubcompetitie in Medemblik op het programma. Robin de P, Jeffrey, Arjen, Tjalling, Mick en Robin W hadden zich voorbereid op deze zware en ook mooie discipline. Woensdagavond werd er getraind en bepaald wat de opstelling zou zijn van de rood/zwarte trein. Opdracht vooraf was om eens wat dingen op internet te bekijken, TI Raleigh e.d. , van wat zo’n ploegentijdrit inhoud en hoe dat er uit ziet. Sommige hadden er een research van gemaakt dus gemotiveerde kerels in de auto's. Logistiek was het wat lastig maar we kregen toch alles in twee auto's en gingen op weg. In de auto's was de sfeer ontspannen en gezellig, goed teken? Daar bij de Zuiderzee aangekomen, windkracht 3 a 4, was en bleef de sfeer ontspannen en de heren moest alles verteld worden, ga fietsen meten, nu omkleden, drinken, warm rijden ed. De mannen reden serieus warm en de spanning kwam voelbaar op niveau. Ondertussen kwam een zieke John, wat een karakter, naar Medemblik gereden om nog te ondersteunen. Op de tacx werden de benen warm gereden en de juiste lichaamstemperatuur bereikt. De wedstrijdspanning was daar. Opdracht was: je rijdt wat je kunt en probeert het tempo vast te houden, de sterkte houdt niet in dat je versneld maar een langere beurt maakt zodat je maatjes meer tijd hebben om te herstellen, en is het op nog een keer een beurt maken tot je benen voelen of ze in brand staan en dan eraf. De eerste tien km wachten we niet op een losser, deze zal de veertig km daarna toch niet herstellen en we wachten op renner vijf tot twintig km voor het eind. Naar mate de start dichterbij kwam werd iedereen stiller en bij het inrijden werd zelfs in wedstrijd formatie gereden. Direct na de start zagen we al dat dit mannen waren die ergens voor reden, mooie waaier, strak tempo en homogeniteit. Ieder deed zijn beurt en niemand hoefde te verzaken tot 40 km. Dat hield in dat tot dan we met zessen reden in de zelfde opstelling als gestart, zeldzaam denk ik. Voor John en mij was het genieten in de auto. Altijd een goede waaier waar iedereen in paste. Na veertig km nog steeds compleet dus hersteltijd maximaal, tempo werd wisselend maar nog steeds rond de vijftig. Op acht en zes km verloren we Jeffrey en Arjen,de tank was leeg. Mick zat te sterven maar hield stand, Tjalling reed nog op alle karakter die hij had, Robin de P zat te genieten en Robin W bleef maar malen, zeker twee a drie tanden zwaarder dan de rest. Maar nog steeds niemand die verzaakte en in de laatste km trok Robin W nog maar eens door en volgen was het advies. Tjalling had het zwaar maar Robin P hield hem aan de groep. De handgeklokte tijd was een uur en een minuut en twee en dertig seconden,veel sneller als bijv.de Volharding, een tijd die ik voor mezelf in gedachten had (1.04 min). Renners kapot maar geen woorden en verwijten naar elkaar, zoals zo vaak bij deze discipline, hier stond een ploeg vrienden die het maximale had gegeven elkaar handen te geven en complimenten te maken. Het was al laat maar ik had toch het gevoel te moeten wachten op de uitslag en ook de renners kwamen naar mij toe, John was al richting bed. Ook daar goed gemutst wetende dat er het maximum was gegeven, de uitslag was super, vooraf was ik tevreden met plaats tien maar het werd plaats vijf in onze regio (twintig ploegen) en twaalfde tijd van de totale wedstrijd (veertig ploegen) een prestatie van formaat dus, bijna een verdubbeling van het aantal punten en perspectief voor Venhuizen. Het prijzengeld werd al snel euroknallers genoemd dus daar hebben we de avond afgesloten in opperbeste stemming. De renners die vernomen hadden dat John echt ziek hier naar toe kwam spraken hun mening uit naar hem en dat hij ondanks alles voor hen klaar stond, "John respect" Mooie avond dus, uur of een thuis maar o zo tevreden.

Groet John en Theo